Σκέψη. Συναίσθημα. Συμπεριφορά. Ανάπτυξη.
Ένας χώρος ψυχοθεραπείας και προσωπικής ανάπτυξης, με επίκεντρο όχι μόνο όσα μας συμβαίνουν, αλλά τον τρόπο που επιλέγουμε να τα αντιμετωπίζουμε.
Πως μπορώ να σε βοηθήσω
Υπηρεσίες ψυχοθεραπείας και συμβουλυτικής, προσαρμοσμένες στις ανάγκες κάθε ανθρώπου, σχέσης και οικογένειας.
Συμβουλευτική & Ψυχοεκπαίδευση Γονέων και Εκπαιδευτικών
Πριν προσπαθήσουμε να αλλάξουμε το παιδί, χρειάζεται συχνά να εξετάσουμε τι απαιτούμε εμείς από αυτό.
Όταν ένα παιδί δεν ακούει, αντιδρά, δυσκολεύεται, αποτυγχάνει ή συμπεριφέρεται διαφορετικά από αυτό που θα θέλαμε, είναι εύκολο η επιθυμία μας να μετατραπεί σε απαίτηση: «πρέπει να με ακούει», «δεν πρέπει να συμπεριφέρεται έτσι», «πρέπει να προσπαθήσει», «δεν αντέχω να το βλέπω έτσι». Και τότε, χωρίς να το αντιλαμβανόμαστε, μπορεί να προσπαθούμε να αλλάξουμε το παιδί όχι μόνο επειδή η συμπεριφορά του χρειάζεται καθοδήγηση, αλλά και επειδή εμείς δυσκολευόμαστε να αντέξουμε ότι δεν μπορούμε να την ελέγξουμε απόλυτα.
Στην Ορθολογική–Βιωματική προσέγγιση, λοιπόν, τα όρια δεν ξεκινούν πάντα από το παιδί. Πολλές φορές το πρώτο όριο μπαίνει στις δικές μας Μη Ορθολογικές Πεποιθήσεις: στην απαίτηση ότι το παιδί πρέπει να αλλάξει, στην καταστροφολογία για το τι σημαίνει η συμπεριφορά του, στο «δεν το αντέχω άλλο» και στην τάση να αξιολογούμε συνολικά είτε το παιδί είτε τον εαυτό μας ως γονέα ή εκπαιδευτικό.
Αυτό δεν σημαίνει ότι παραιτούμαστε από τα όρια ή ότι αποδεχόμαστε κάθε συμπεριφορά. Το αντίθετο. Μαθαίνουμε να βάζουμε σαφή και σταθερά όρια χωρίς ο θυμός, ο φόβος ή η ανάγκη ελέγχου να τα μετατρέπουν σε απαίτηση. Αλλάζουμε πρώτα τη δική μας στάση απέναντι στη δυσκολία, ώστε να μπορούμε έπειτα να βοηθήσουμε το παιδί να αναπτύξει ανοχή στη ματαίωση, υπευθυνότητα και μεγαλύτερη συναισθηματική ευελιξία.
Γιατί δεν μπορούμε να απαιτούμε από ένα παιδί να μάθει να αντέχει τη ματαίωση, ενώ εμείς δεν αντέχουμε τη ματαίωση ότι το παιδί δεν είναι όπως θα θέλαμε να είναι.
Ατομική
Ψυχοθεραπεία
Μπορεί να είναι άγχος, κατάθλιψη, θυμός, πληγωμένος πόνος, ντροπή, ενοχή, ζήλια, φθόνος, φόβος, δυσκολίες στις σχέσεις, ανάγκη για έλεγχο ή αποδοχή, τελειοθηρία, αναβλητικότητα ή η αίσθηση ότι επαναλαμβάνεις τα ίδια μοτίβα παρότι ξέρεις ότι σε δυσκολεύουν. Η ατομική ψυχοθεραπεία δεν μένει μόνο στο «τι μου συμβαίνει;», αλλά προχωρά στο βαθύτερο «τι κάνω εγώ με αυτό που μου συμβαίνει;».
Μέσα στη θεραπεία μαθαίνεις να αναγνωρίζεις τις πεποιθήσεις και τις άκαμπτες απαιτήσεις που τροφοδοτούν τη συναισθηματική σου αναστάτωση, να τις αμφισβητείς ουσιαστικά και να χτίζεις έναν πιο ευέλικτο τρόπο σκέψης και δράσης. Δουλεύουμε ώστε να αυξήσεις την ανοχή σου στη ματαίωση και την αβεβαιότητα, να αναλαμβάνεις τη συναισθηματική σου ευθύνη και να εφαρμόζεις όσα κατανοείς ακόμη και όταν αυτό είναι δύσκολο.
Στόχος δεν είναι να φτιάξουμε μια ζωή που δεν θα σε δυσκολεύει. Είναι να μη χρειάζεσαι τη ζωή, τους άλλους ή τον εαυτό σου να είναι όπως τους θέλεις για να μπορείς να ζεις καλά. Να επιθυμείς χωρίς να απαιτείς, να φοβάσαι χωρίς να αφήνεις τον φόβο να αποφασίζει και να αποδέχεσαι τον εαυτό σου χωρίς να πρέπει διαρκώς να αποδεικνύεις την αξία σου.
Ψυχοθεραπεία
Ζεύγους
Δύο άνθρωποι μπορεί να βρίσκονται στην ίδια σχέση και παρ’ όλα αυτά να μοιάζει σαν ο ένας να μιλά γερμανικά και ο άλλος γαλλικά. Ο καθένας έρχεται σε αυτή με το δικό του σύστημα πεποιθήσεων, εμπειριών, προσδοκιών και απαιτήσεων. Με τον δικό του τρόπο να ερμηνεύει μια σιωπή, μια απόσταση, μια διαφωνία ή μια επιθυμία του άλλου. Κι έτσι, ακόμη κι όταν προσπαθούν να πουν το ίδιο πράγμα, μπορεί να καταλήγουν να ακούν κάτι εντελώς διαφορετικό.
Ο ρόλος της θεραπείας δεν είναι να αποφασίσει ποια «γλώσσα» είναι η σωστή. Είναι να βοηθήσει το ζευγάρι να κατανοήσει καλύτερα τη «γλώσσα» του άλλου, αλλά και κάθε μέλος να αναγνωρίσει τι φέρνει το ίδιο στη σχέση: τις ερμηνείες, τις προσδοκίες και τις άκαμπτες απαιτήσεις του. Μέσα από τη θεραπευτική διαδικασία δουλεύουμε πάνω στην επικοινωνία, στη διαχείριση των συγκρούσεων και στην αμφισβήτηση απαιτήσεων όπως «πρέπει να με καταλαβαίνει», «δεν θα έπρεπε να αντιδρά έτσι» ή «για να είμαι καλά, πρέπει να αλλάξει ο άλλος.
Στόχος δεν είναι μια σχέση χωρίς συγκρούσεις, ούτε δύο άνθρωποι που σκέφτονται και αντιδρούν με τον ίδιο τρόπο. Είναι δύο άνθρωποι που μπορούν να διαφωνούν χωρίς να διαλύονται, να εκφράζουν αυτό που θέλουν χωρίς να το μετατρέπουν σε απαίτηση και να αποδέχονται ότι δεν μπορούν να ελέγξουν τον άλλον. Μπορούν όμως να επιλέξουν πώς οι ίδιοι θα σταθούν μέσα στη σχέση. Όχι για να μάθουν να μιλούν απαραίτητα την ίδια «γλώσσα», αλλά για να μάθουν να μη χάνονται στη μετάφραση.
Οικογενειακή
Ψυχοθεραπεία
Όταν αγαπιόμαστε, αλλά δυσκολευόμαστε να ζήσουμε μαζί.
Μέσα σε μια οικογένεια μπορεί να υπάρχει αγάπη και ταυτόχρονα θυμός.
Εγγύτητα και απόσταση.
Πρόθεση να καταλάβουμε ο ένας τον άλλον και παρ’ όλα αυτά να καταλήγουμε ξανά στην ίδια σύγκρουση. «Δεν με ακούει.» «Ό,τι κι αν πω, αντιδρά.»
«Πρέπει πάντα να γίνεται το δικό του.»
«Δεν αντέχω άλλο αυτή την κατάσταση.»
«Γιατί δεν μπορεί απλώς να αλλάξει;»
Συχνά μπαίνουμε στη θεραπεία πιστεύοντας ότι το πρόβλημα είναι ο άλλος: η συμπεριφορά του, ο θυμός του, η απόστασή του, οι επιλογές του. Κι όμως, ένα από τα δυσκολότερα σημεία στις ανθρώπινες σχέσεις είναι ότι δεν μπορούμε να ελέγξουμε τον άλλον. Μπορούμε όμως να δουλέψουμε βαθιά τον τρόπο με τον οποίο σχετιζόμαστε μαζί του. Δεν μένουμε μόνο στο ποιος έχει δίκιο. Ψάχνουμε τι κρατά την οικογένεια εγκλωβισμένη.
Στην Ορθολογική–Βιωματική Ψυχοθεραπεία δεν μένουμε μόνο στο «τι συνέβη». Εξετάζουμε και τι σημαίνει για τον καθένα αυτό που συνέβη. Γιατί πίσω από έναν θυμό μπορεί να υπάρχει: «Δεν έπρεπε να μου μιλήσει έτσι.» Πίσω από μια απογοήτευση: «Θα έπρεπε να με καταλαβαίνει χωρίς να χρειάζεται να το ζητώ.» Και πίσω από μια σύγκρουση: «Για να είμαι καλά, χρειάζομαι ο άλλος να αλλάξει.»
Εκεί αρχίζει η ουσιαστική θεραπευτική δουλειά. Όχι για να μάθουμε να ανεχόμαστε τα πάντα. Όχι για να αποφασίσουμε ποιος είναι ο «δύσκολος» της οικογένειας. Και όχι για να δημιουργήσουμε μια οικογένεια που δεν συγκρούεται ποτέ. Αλλά για να μπορούμε να διαφωνούμε χωρίς να καταστρεφόμαστε, να διεκδικούμε χωρίς να απαιτούμε, να βάζουμε όρια χωρίς να απαξιώνουμε και να αγαπάμε χωρίς να χρειάζεται να ελέγχουμε.
Η οικογενειακή ψυχοθεραπεία μπορεί να βοηθήσει όταν υπάρχουν επαναλαμβανόμενες συγκρούσεις, δυσκολίες επικοινωνίας, εντάσεις μεταξύ γονέων και παιδιών, προβλήματα ορίων, συναισθηματική απόσταση, χωρισμός ή διαζύγιο, αλλαγές στη δομή της οικογένειας ή περίοδοι σημαντικής μετάβασης και κρίσης.
Η αλλαγή στην οικογένεια δεν ξεκινά όταν αλλάξουν πρώτα οι άλλοι. Ξεκινά όταν σταματήσουμε να περιμένουμε ότι πρέπει να αλλάξουν οι άλλοι για να μπορέσουμε εμείς να σχετιστούμε διαφορετικά. Και πολλές φορές, όταν αλλάζει ο τρόπος που ένας άνθρωπος σκέφτεται, αντιδρά και σχετίζεται, αρχίζει να αλλάζει ολόκληρη η δυναμική ανάμεσα στους ανθρώπους.
Ψυχοθεραπεία
Παιδιών & Εφήβων
Ένα παιδί δεν χρειάζεται να “έχει πρόβλημα” για να δυσκολεύεται. Και πολλές φορές αυτό που δεν μπορεί ακόμη να πει με λέξεις, το λέει με τη συμπεριφορά του.
Άγχος, θυμός, φόβοι, έντονες αντιδράσεις, δυσκολίες στο σχολείο ή στις σχέσεις, χαμηλή εικόνα εαυτού, ανάγκη για συνεχή επιβεβαίωση ή αποφυγή όσων το δυσκολεύουν μπορεί να είναι διαφορετικοί τρόποι με τους οποίους ένα παιδί ή ένας έφηβος προσπαθεί να διαχειριστεί όσα σκέφτεται και αισθάνεται.
Στην ψυχοθεραπεία δεν μαθαίνουμε στο παιδί ότι πρέπει να είναι πάντα ήρεμο, χαρούμενο ή «σωστό». Μαθαίνει σταδιακά να αναγνωρίζει τι σκέφτεται, να κατανοεί πώς οι σκέψεις του επηρεάζουν το συναίσθημα και τη συμπεριφορά του και να αμφισβητεί τρόπους σκέψης που το δυσκολεύουν.
Στόχος είναι να χτίσει μεγαλύτερη συναισθηματική ανθεκτικότητα, αυτοαποδοχή και ανοχή στη ματαίωση, ώστε να μπορεί να αντιμετωπίζει τις δυσκολίες χωρίς να χρειάζεται να εξαφανιστούν πρώτα οι δυσκολίες.
Δεν μεγαλώνουμε ένα παιδί που δεν θα δυσκολευτεί ποτέ.
Το βοηθάμε να μάθει ότι μπορεί να δυσκολεύεται — χωρίς να καταρρέει.